Waar is God?

Er zijn twee dingen in mijn leven die ik niet heb, nooit heb gehad en ook nimmer zal krijgen.
De een is maatje zesendertig, de ander is geloof in God.
Die laatste is wel jammer, dan had ik Hem mooi aansprakelijk kunnen stellen voor die eerste.

In beide berust ik. (Hoewel die berusting bij de een iets langer duurde dan bij de ander.)
Ik heb wel bewondering voor mensen die gelovig zijn, die kracht en steun vinden in hun geloof. Het lijkt me heerlijk erop te kunnen vertrouwen dat er een hogere macht is die over me waakt en voor me zorgt. Maar mijn nuchtere ik bedenkt dan dat zoiets niet te doen is.
Hoe kan één God nou voor zeven miljard mensen tegelijk zorgen?  En mag je dat ook wel van  één iemand verwachten?

Ik denk dat God, of Allah, of Brahma, of welke naam jouw Almachtige ook heeft, het bijltje er momenteel bij neer heeft gegooid. En ik geef Hem geen ongelijk. Want Jezus jongens, wat maken we er een zooitje van met zijn allen! This world is as I speak totally fucked-up…
Dit kan toch allemaal nooit Zijn bedoeling zijn geweest? We zouden hand in hand op blote voeten door het paradijs moeten dansen, maar in plaats daarvan zijn er hele naties op de vlucht, en zijn we allemaal bang. We destroyen Zijn bolletje en elkaar, en lappen de tien geboden massaal aan onze laars (gij zult niet doodslaan/gij zult niet echtbreken/gij zult niet stelen enzomaarvoort.) Als ik God was, zou ik een soort van opstekende-middelvinger-gebaar naar ons maken.

God lijkt er nu dan ook even niet te zijn. Misschien heeft God wel een burn-out door al dat gedoe. Dat is dan onze schuld.
Maar misschien was Hij er al die tijd al niet, en dan is de hele toestand op de wereld nog steeds onze schuld. Wie gaat dit in Godsnaam oplossen dan? Want dit gaat zelfs de Rijdende Rechter far beyond zijn petje.
Dit is er zo een, zo’n moment in mijn leven dat ik zou willen geloven dat Hij wél bestaat. Dat Hij over ons waakt én voor ons zorgt, en liefst een beetje rap.

8
4 Comments
  • Ome Kees
    november 22, 2015

    Ooit had God allemaal engelen rond zich. Maar ze verveelden zich en voelden zich nutteloos. Dus vroegen ze aan God: hoe kunnen we eens laten zien, dat we ook wat kunnen en niet zonder waarde zijn?
    God zei toen: Ik zal van jullie mensen maken. Je krijgen een pak (lichaam) aan en ik zet jullie op zo’n bolletje (aarde). Dan kunnen jullie laten zien wat je waard zijn!
    Helaas is er tot nu toe weinig van terecht gekomen.
    Moraal: Voor dat je weer terug kan/mag keren tot God heb je nu een levenlang de tijd om te laten zien wat je echt waard bent. Zo niet, dan kun je het daarna steeds weer opnieuw proberen.
    Zo zie je maar alles heeft een doel (ziel), anders zou ons leven nutteloos zijn!

  • Petroesjka
    november 22, 2015

    Dit is een ‘diepe’ , maar zo luchtig geschreven dat je bijna humor in de situatie ziet…..
    Godallemachtig, wat goed geschreven weer!
    Chapeau

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *