Plastic tasjes politie

De ernst- en omvang van het schenden van het verbod op gratis plastic tasjes werd me vandaag pas duidelijk na het lezen van het volgende artikel  in het Brabants Dagblad. Ik citeer:

Slechts één plastic tasje weggegeven
‘De Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT), die belast is met de handhaving van het plastic tasjesverbod, heeft sinds 1 januari pas één winkelier op de vingers getikt. Hij kreeg een waarschuwing nadat iemand melding had gemaakt bij het speciale meldpunt plastic tasjes van ILT. De inspectie treedt nu nog terughoudend op. Wanneer ze er wel werk van gaat maken, wil een woordvoerster niet zeggen. Geruchten dat er al undercover inspecteurs zijn, kloppen niet zegt ze.’

Ergens in Nederland zit dus een ‘meldpunt plastic tasjes’. Een geheime commando-post in een kelder waar een team van fanatieke undercover plastic-tasjes- inspecteurs opgewonden klaar zit voor het ontvangen van meldingen over winkeliers die stiekem gratis plastic tasjes aan hun klanten meegeven.
En wat doen ze met die welgetelde éne melding?
Ze scheuren met hun undercover-auto met blauw zwaailicht naar de desbetreffende winkelier…en TIKKEN hem op de vingers!
Ja dan moet je als winkelier natuurlijk ook niet gaan zeiken, want je wéét dat je gepakt gaat worden door deze goedgetrainde Special-plastic-bag-Forces. Want met gemiddeld één melding per vijf weken is er daar van werkachterstand ook niet echt sprake.

Je moet er als vrouw van zo’n plastic tasjes inspecteur ook maar mee om kunnen gaan, die dagelijkse spanning. Zou hij vandaag een melding krijgen waar hij op af moet?
Wát als de winkelier uit zelfverdediging keihard begint te lachen? Is er dan voldoende nazorg voor de posttraumatische stress die je man oploopt? Wat als hij niet zo undercover is als hij denkt en zijn hoofd via Facebook duizenden keren wordt gedeeld?

Wanneer maak je als verklikker de afweging; hier móet ik mee naar het Meldpunt Plastic Tasjes? Dat doe je natuurlijk ook niet enkel uit rancune voor de lange wachtrij bij de kassa of het minder frisse kropje sla. En hoeveel plastic tasjes geeft die winkelier dag na dag wel niet gratis weg ook als jij er geen getuige van bent? Het moet zo ontzettend aan je vreten, en omdat je de enige in gans het land bent die er melding van maakt, heb je ook geen praatgroep , therapie, of forum waar je met mede-verklikkers kunt praten over je gevoelens. Over wat het met je doet, dat gratis verstrekken van plastic tasjes. Je moet er wel haast bijna kapot aan gaan, voordat je besluit het Meldpunt in te lichten.

Het zou zomaar een nieuwe Amerikaanse hitserie kunnen zijn, tot ik besef waar het ook al weer over gaat: plastic tasjes. In Nederland.
Waar wij dus mensen betalen om een ‘Meldpunt Plastic Tasjes ‘ te bemannen.
Bij nader inzien klinkt het toch meer als een hilarische aflevering van Koefnoen.

9

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *