Mama is hot!

Op mijn negenendertigste werd de vrucht van mijn moederschoot, als een pond gehakt dat over datum was, verwijderd. Mijn baarmoeder en eierstokjes, uitgerangeerd, afgedankt en afgeserveerd via hetzelfde kanaal als waardoor ik mijn twee jongens naar het levenslicht voerde. Maar daar doe ik verder niet dramatisch over.
Sindsdien, nu bijna zeven jaar geleden, zit ik in de overgang.

Van de klachten die hier vaak mee samenhangen heb ik niet zo’n last. Af en toe vergeet ik weleens iets (zoals mijn kinderen), of ik wil ergens aan beginnen en kan me dan ineens niet meer herinneren waaraan ik ook al weer wilde beginnen. Ik kan me zomaar ineens vreselijk geïrriteerd voelen (maar daar heeft vooral mijn man last van en het is ook bijna altijd zijn schuld). Welke crèmes ik ook smeer, mijn van origine perzikhuidje blijft eruitzien als de gedroogde variant. Ik moet pillen slikken voor botontkalking, én ik ben een belachelijke hoeveelheid kilo’s aangekomen.
Dus tot hiertoe valt het allemaal nog wel mee.

Wat ik wel echt vréselijk annoying vind aan de overgang, zijn de opvliegers.
Een totaal nutteloos verschijnsel van plotseling opkomende hitte en transpiratie, veroorzaakt door je inwendige ontregelde thermostaat. Binnen enkele seconden voelt je hoofd alsof je drie uur in een sauna van honderdtwintig graden mét opgieting hebt gezeten.
En het ergste is, het vóelt niet alleen zo, maar trust me, zo zie je er ook uit…
Een knalrood hoofd, parels op je bovenlip, op je voorhoofd, en met een beetje pech gutst het zweet uit je haar bij je slapen. En als reactie op zo’n opvlieger ga je heel stom blazen en zuchten alsof je aan het bevallen bent. Dat is een automatisme, daar kun je niks aan doen.
Enorm leuk wanneer je er een krijgt terwijl je met iemand in gesprek bent.
En dan denk ik; waarom moet het weer zo zíchtbaar zijn, zo’n opvlieger?

Jasjes en vestjes vliegen sneller uit dan je trouwjurk in de huwelijksnacht, je gaat met je handen wapperen (of, erger nog: met een stuk papier of een waaier).
Zuchten, blazen, ‘oehhhhs’ en ‘ahhhhs’ roepen, maar het helpt allemaal niks.
Je kunt hem enkel ondergaan, zo’n opvlieger.
Ondertussen trek je wel ieders aandacht en staan ze meewarig naar je te lachen.
En dan voel ik me echt bijzonder ongemakkelijk terwijl mijn hand weer naar de deo-bus in mijn tas graait.
Waarom komen opvliegers niet lekker aan de andere kant van je lijf tot uiting? In mijn geval van eeuwig koude exemplaren zou ik er zelfs dankbaar voor zijn; gewoon een paar keer per dag een enorme-zweetvoeten-aanval. Frisse sokjes aan en niemand die het ziet.
Ik wil overgang-anonymous.

8

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *