Goede doelen gedoe

Goede doelen zijn goed. Op de salarissen van enkele directeuren na, is er verder niks mis met goede doelen. Er is wel iets mis met de manier waarop goede doelen tegenwoordig hun donateurs proberen te werven. Waar er eerst nog een vriendelijke vrijwilliger op straat of aan je voordeur met een collectebusje stond te rammelen, word je nu overvallen door een eskadron van goede doelen guerrilla’s die door middel van keiharde acquisitie nog maar één ding van je willen: jouw handtekening onder een doorlopende machtiging.

Op strategische plekken in de stad stellen ze fuiken op. En ik besef pas dat ik er weer ben ingelopen, als ik volledig omsingeld ben door een clubje van dezelfde bodywarmers.
Een joviale begroeting, en dan volgt de aanval op mijn gemoed. Of ik wel weet hóeveel kinderen ik van de vreselijkste ziektes kan redden, naar school kan laten gaan, waterputten kan laten bouwen, indianenstammen kan leren lezen, dierenleed kan voorkomen….en dat met slechts een bijdrage van vijf euro per maand!
‘Dát kunt u toch wel missen nu u weet hoeveel u met zo’n kleine bijdrage al verricht?’ Extreem gevoelig voor zoveel zieligs wil ik wel een donatie doen, maar dat kan alleen via een maandelijkse incasso. Die ik natuurlijk op ieder gewenst moment heel gemakkelijk stop kan zetten! Wat ik vervolgens uiteraard maanden en soms jaren vergeet. En dat is precies wat het goede doel graag wil.

Tot mijn banksaldo aangeeft dat ik een beetje ben doorgeslagen in het aantal instanties die ik maandelijks van vijf euro voorzie.
En dan blijkt het stopzetten van die incasso helemaal niet zo makkelijk als de bodywarmer beweerde! Je moet namelijk gaan bellen. En dat is echt geen gezellig gesprek met een begripvolle medewerker. De goede doelen mevrouw doet er namelijk álles aan om me nogmaals te overtuigen van het enorme belang van mijn maandelijkse vijf euro. Oftewel: je bent een verschrikkelijk mens als je ons in de steek laat. Ze sist nog nét niet: ‘Karma is a bitch mevrouw.’ En dan wil ze de reden van mijn besluit weten.
‘Dat is persoonlijk’ zeg ik. Want ik voel bepaald geen klik met de mevrouw, en heb dus nul behoefte om mijn financiële situatie met haar te bespreken.
‘Of ik dat toch even wil toelichten?’ vraagt ze irritant verder.
‘Omdat mijn huis getroffen is door een tsunami en ik met mijn zes kinderen op blote voetjes in een lekkende bungalowtent woon en we leven met zijn allen op één zak droge spliterwten per week.’
‘Maar u mag natuurlijk ook altijd een lager bedrag doneren hoor!’

Mocht het je toch lukken om stand te houden tegenover de pitbull aan de telefoon, dan word je nog maandenlang gestalkt met mailtjes, brieven en telefoontjes met het verzoek om vooral je zeer betreurenswaardige keuze te heroverwegen.
Tegen die tijd ben je bij mij al lang geen goed doel meer, maar een enorme irritatiefactor.
Dus weiger ik tegenwoordig elk verzoek om een donatie, tenzij die in een collectebusje of per eenmalige overschrijving mag.
Wat mij betreft zijn de goede doelen een béétje aan hun doel voorbijgeschoten…

8
6 Comments
  • margabogaers
    november 15, 2015

    Zo is het inderdaad..Helemaal mee eens.
    Bijna geen collectebussen meer.Dan weet je waar je aan toe bent.
    Je hebt gelijk een abonnement, kom daar.maar eens van af.

  • LaSas
    november 15, 2015

    HearHear! Helemaal mee eens!
    Megairritantesuperagressieveenzenz😁

  • Yvonne
    november 16, 2015

    Heel herkenbaar! Maar deze bodywarmers gelukkig ook, dus mijn heel lichaamshouding staat op nee, als ik ze tegenkom!

  • Daniel
    december 1, 2015

    Dit hoor ik vaker ja! Ik ben bezig met een oplossing hiervoor en denk begin volgend jaar een toffe oplossing te kunnen releasen in de vorm van een App. Mag ik je op onze test-lijst zetten? Gr. Daniel

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *