Regencape

Omdat ik van nature geen natural beauty ben, vergt het in de ochtend een kwartiertje kleur- en plakwerk voordat ik acceptabel ten tonele kan verschijnen.
Zo zit mijn haar bijvoorbeeld nooit spontaan leuk als ik uit bed kom, en zijn er wat vlekken op mijn gezicht te camoufleren. Van een zwoele oogopslag is nul sprake zonder mascara en eyeliner, en met een lippenstiftje geef ik nog wat kleur aan het geheel.
En aan mijn dag. En aan mijn leven.
Dus sta ik een kwartiertje eerder op, en voel me dan de hele dag het vrouwtje.
Behalve vandaag.

Ik moest namelijk met de fiets naar mijn werk. En wel door de stromende regen. Daar word ik nooit zo heel blij van. Door de harde wind was fietsen met paraplu geen optie.
En het enige- in- dit- huis- vindbare- regenpak- maatje- 152 ook niet.
Dus bleef er nog maar één ding over: de regencape.
Ik weet niet of er ook maten bestaan in regencapes, maar toen ik het ding aan had, had ik het gevoel in een zes-persoons ‘De Waard-tent’ te verblijven.
Daarbij hielp het niet dat mijn kinderen heel hard begonnen te lachen toen ze me zagen.

Na vandaag kan ik zeggen dat ik de regencape geen succesvol item vind. Door de wind waaide de cape steeds tot boven mijn knieën waardoor deze alsnog doorweekt werden. Met één hand moest ik constant de touwtjes van de capuchon strak houden om te voorkomen dat deze af zou waaien. Hetgeen uiteraard rampzalig zou zijn voor mijn haar.
Mijn ogen begonnen te prikken en te tranen. Want; dom dom dom! Géén waterproof mascara opgedaan en ook mijn foundation spoelde van mijn gezicht.
Die proefde ik namelijk in mijn mond. Maar het kon ook net zo goed mijn mascara zijn. Of een mix van beiden.

Hoe volslagen debiel moet ik er wel niet uit hebben gezien op die fiets? Met de ene hand hield ik het stuur vast, met de andere de capuchon idioot strak om mijn gezicht, terwijl de mascara mijn kaaklijn bereikte. Door de enorme omvang van de cape ving ik zoveel wind dat mijn zwalkende verschijning waarschijnlijk erg veel weg had van een stuurloos Vikingschip.

Het ventileert ook niet echt, zo’n regencape. Daardoor zweette ik me met al mijn inspanningen ook nog eens de tyfus in die tent. Het besef dat mijn deo toch écht in mijn andere tas zat (die thuis lag) verminderde die zweetaanval ook niet.
Aangekomen op mijn werk vluchtte ik naar het toilet voordat iemand me ook maar zou kunnen zien. En de belachelijke persoon die me aankeek in de spiegel zou hilarisch zijn, ware het niet dat ik het zelf was. Voldoende voor een pesthumeur de rest van de dag.

’s Avonds lig ik in bad met een groot glas rode wijn, en ik voel me eindelijk weer een beetje het vrouwtje. Maar wel nog steeds een zielig vrouwtje.
Regencapes sucken.

9
1 Comment
  • Diane van Etten
    februari 22, 2016

    Zo herkenbaar😓

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *