over-gewicht .. enzo

In een laatste ultieme poging om na 3 dochters toch nog haar felbegeerde zoon te krijgen, kreeg mijn moeder mij. Wéér een dochter. Helaas bleek het genetisch materiaal dat bepaald dat je -kunt -eten -wat -je- wilt- zonder -een -gram- aan -te- komen, maar toereikend voor 3. De eerste 3 welteverstaan. Over de helaasheid der dingen gesproken…

En dus varieerde mijn gewicht in de loop van mijn leven van wauw – tot zeer zorgwekkend. Dat laatste dan vooral voor mezelf. Omdat ik niet op een bepaald gewicht blijf hangen. De enige constante factor in mijn leven waar immer een stijgende lijn in zit, is mijn gewicht. Het stopt nergens. In kledingmaten uitgedrukt: van maatje 38 tot maat 44 (en een beetje). Dan hebben we het al gauw over een verschil van 15 – 20 kilo. In amper 2 jaar tijd.

Sinds mijn zwangerschappen is mijn gewicht absoluut niet oké. Als mensen in de derde maand van je zwangerschap al verwachtingsvol aan je vragen of je bijna moet bevallen, is dat niet oké. Als ze vervolgens, geschrokken van je antwoord dat het nog 6 maanden duurt, hoopvol vragen of het er dan misschien wel twee zijn, is dat niet oké. Mijn laatste bevalling is inmiddels 11 jaar geleden, sindsdien val ik om de 2 jaar 20 kilo af en blijkt 2 jaar later alles er weer aan te zitten. Dat is definitely -not -oké! Als een ware Barbamama transformeer ik tot zeer uiteenlopende vormen, helaas altijd weer terug naar de oorspronkelijke: ik zie eruit alsof ik een zwemband heb ingeslikt. Met de dag wordt ik banger dat iemand met een enorm gevoel voor leedvermaak het team van ‘Obese’ op me af stuurt en ik naast een graatjemagere Wendy van Dijk ten overstaan van het ganse land in mijn ondergoed op de weegschaal moet. Never. Al ben ik altijd wel enorm jaloers op het resultaat, dat dan weer wel. Vooral op die Amerikaanse versie, met zo’n leuke trainer en die skin correctie en die 50.000 dollar wall-mart-card.

Het is raar dat mensen wel aan je vragen of je afgevallen bent, maar nooit zeggen dat je bent aangekomen. Het is ook bijna altijd een vraag, alsof ze twijfelen aan hun eigen visuele vermogens, en zelden een constatering. Als mensen tegen me zouden zeggen: “sooow hey, jij bent ook weer aangekomen”, dan zou ik natuurlijk onmiddellijk alle contact met die persoon verbreken, maar me daarna wellicht eerder weten te herpakken om die kilo’s weer kwijt te raken… En dus niet pas na 20 kilo. Mits je mijn vriendschap te zeer op prijs stelt zou je me daar dus een groot plezier mee doen.

Er moet dus weer “iets” gaan gebeuren. En hoewel ik de voorkeur geef aan “iets” waarmee ik 5 kilo per week afval, kies ik, door ervaring “iets” wijzer, dit keer voor het lange termijn werk. Geen rare crash-diëten, geen sap-kuren, geen shakes, geen calorieën tellen, geen weeg clubjes. Barbamama – power!!

Wordt vervolgt…..

 

 

 

0
4 Comments
  • Yvonne
    augustus 31, 2014

    GEWELDIG!!!!!

  • Karin
    september 17, 2014

    Ik wil meedoen….en ik moet meer dan 20 kilo hoor!! (en zoooo fijn dat je weer schrijft!)

  • Natascha Schellingerhout
    september 20, 2014

    Hunnie, je bent een topper! Voor mij de beste columniste die er bestaat! X

  • Juliënne
    februari 12, 2015

    Herkenbaar die genen. Van jojo-en heb ik gelukkig geen last, veel te slecht voor je vel dat afvallen 😎

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *